Termomodernizacja budynku Szkoły Podstawowej Nr 3 w Obornikach

Opis przedmiotu przetargu: 1.Przedmiotem zamówienia jest realizacja inwestycji pn. termomodernizacja budynku Szkoły Podstawowej Nr 3 w Obornikach. 2.Opis stanu istniejącego - istniejąca instalacja c.o. w budynkach jest wykonana w układzie dwururowym z rozdziałem dolnym. Zasilanie budynku Szkoły przebiega częściowo przez kanał podpodłogowy budynku Internatu. Instalacja wykonana z rur stalowych czarnych łączonych przez spawanie. 3.Charakterystyka robót dotyczących zakresu operacji: a)w modernizowanych budynkach Szkoły projektuje się całkowitą wymianę instalacji centralnego ogrzewania wraz z robotami towarzyszącymi, b)dla poszczególnych części obiektu zaprojektowano 3 obiegi grzewcze: I - Szkoła, II - Cześć portowa w budynku Zespołu Żywienia, III - Część kuchenno-rekreacyjna w budynku Zespołu Żywienia. c)przewiduje się poprowadzenie niezależnego przyłącza cieplnego do budynku szkoły z pominięciem przejścia przez budynek Internatu, d)dodatkowo w budynku szkoły przewidziano rozdział obiegów osobno na szkołę i salę gimnastyczną. 4.Opis rozwiązań projektowych: instalacje wewnętrzne z rur stalowych ze szwem o połączeniach spawanych wraz z wykonaniem izolacji termicznych, odcinek sieci cieplnej co i c.w.u. do budynku szkoły z preizolowanych przewodów rurowych PE-X (ciepła woda rura podwójna co rura pojedyncza), odtworzenie nawierzchni boiska (nawierzchnia betonowa), grzejniki płytowe kompaktowe z podłączeniem bocznym, w pomieszczeniach sanitarnych zaprojektowano grzejniki kompaktowe ocynkowane ogniowo wyposażone z zawór powrotny z funkcją odcięcia i spustu, przy grzejnikach przewiduje się zawory termostatyczne wraz z głowicami termostatycznymi z czujnikiem wbudowanym w pomieszczeniach narażonych na dewastację (komunikacja i sanitariaty) z możliwością zabezpieczenia przed kradzieżą, instalacje przesyłowe w piwnicy oraz w kanałach izolowane termicznie izolacją prefabrykowaną z pianki poliuretanowej w płaszczu PCV, wykonanie wyprawek budowlanych w następującym zakresie - po przebiciach i przekuciach zamurowanie i uzupełnienie tynków - we wnękach grzejnikowych i pod grzejnikami montowanymi na ścianach pełna wyprawka wnęki z przyszpachlowaniem i przemalowaniem farbą emulsyjną 5.W celu doprowadzenia budynku do zgodności z obowiązującymi wymaganiami w zakresie ochrony cieplej budynków niezbędne jest docieplenie wszystkich przegród zewnętrznych obiektu: 1) stropodach wentylowany - wdmuchanie warstwy min. 15 cm granulatu wełny mineralnej lub włókien Ekofiber gr. w przestrzeń wentylowaną (z uwzględnieniem naturalnego osiadania - 20% - warstwa ustabilizowana min. 12 cm) z wykonaniem nowego pokrycia papą termozgrzewalną i wykonaniem niezbędnych nowych obróbek blacharskich z blachy ocynk.. 2) stropodach pełny - ocieplenie 16 cm, polistyrenu ekspandowanego EPS 100-040 laminowanego jednostronnie papą (styropapa), w technologii BSO z pokryciem papą termozgrzewalną i wykonaniem niezbędnych nowych obróbek blacharskich z blachy ocynk. 3) ściany zewnętrzne - ocieplenie 14 cm (grubość ocieplenia ujednolicono) polistyrenu ekspandowanego (styropianu) EPS 70-040 w technologii BSO wraz z wyprawą elewacyjną. 4) ściany piwnic do głębokości - ocieplenie 15 cm, polistyrenu ekstrudowanego XPS 30 lub polistyrenu ekspandowanego EPS 100-040 laminowanego jednostronnie papą poniżej terenu - w technologii BSO z wyprawą elewacyjną powyżej terenu. 5) stolarka drzwiowa - wymiana na drzwi ze wzmocnionych, ciepłych profili aluminiowych, z naświetlami zamiast luksferów, 6) stolarka okienna - wymiana (demontaż istniejących oraz montaż nowych w zewnętrznym licu istniejącej ściany) na okna PCW, z zachowaniem podziałów i kształtów istniejących okien oraz zmniejszeniem ich powierzchni na sali gimnastycznej, a także zamontowanie systemowego wiatrołapu w wejściu do łącznika, 7) modernizacja instalacji c.o. - wymiana instalacji c.o.- rury grzejniki, zawory termostatyczne, regulacja, izolacja instalacji. Powyższy zakres jest przedmiotem odrębnego opracowania. Opis projektowanych robót 1. Roboty przygotowawcze. Przed przystąpieniem do zasadniczych robót budowlanych należy zdemontować kraty okienne, rynny i rury spustowe, powiązane ze ścianami opierzenia i zewnętrzne parapety okienne oraz instalację odgromową oraz przygotować prawidłowo plac budowy. Podłoże powinno być nośne, równe i oczyszczone z wszelkich elementów mogących prowadzić do osłabienia przyczepności zaprawy. Resztki starych powłok malarskich powinno się zmyć pod ciśnieniem bądź zeskrobać. 2. Roboty termomodernizacyjne. 2.1. Ściany Docieplenie ścian zaprojektowano w technologii systemowej firmy ATLAS. Jako załącznik do niniejszego opracowania należy traktować opisy i rysunki szczegółowe systemu STOPTER. Projektuje się ocieplenie ścian zewnętrznych polistyren ekspandowany - styropian EPS-70-040 gr. 14 cm, ściany przy wejściach do budynku do poziomu 2 m, jw. lecz EPS 100-040; piwnice oraz cokół - styropian EPS 100-040 gr. 15 cm. Ocieplenie ościeży kilku już wymienionych okien oraz drzwi styropianem jw., gr. 2÷3 cm - stosownie do zmniejszonego światła ościeżnic. 2.1.1 Przygotowanie podłoża. Podłoże, na którym będzie mocowany system STOPTER musi być uprzednio oczyszczone z brudu, kurzu, porostów, luźno związanych fragmentów itp. czynników powodujących osłabienie przyczepności kleju. Powinno ono charakteryzować się odpowiednią nośnością, dostateczną dla powstania połączenia klejowego z warstwą styropianu. Luźne, słabo przylegające fragmenty należy skuć, a ubytki uzupełnić zaprawą tynkarską lub zaprawą wyrównującą. Podłoże należy przygotować do przyklejenia izolacji najpierw przez oczyszczenie mechaniczne i zmycie pod ciśnieniem, a następnie przez zagruntowanie emulsją UNI-GRUNT. W celu uzyskania prostej i wypoziomowanej dolnej krawędzi systemu ocieplającego zastosować tzw. listwę cokołową, dającą pewne, trwałe i estetyczne wykończenie elewacji od dołu. Listwą jest aluminiowy kształtownik dobierany przekrojem do grubości styropianu, mocowany do podłoża stalowymi kołkami rozporowymi. 2.1.2. Mocowanie płyt styropianowych. Styropian - w omawianym przypadku stanowią ją sezonowane, samogasnące płyty styropianowe EPS 70-040 o l = 0,040 W/mK - należy przyklejać do podłoża przy pomocy kleju STOPTER K-20. Przygotowanie kleju polega na wsypaniu zawartości worka (25 kg) do wiaderka z odmierzoną ilością wody (około 5 ÷ 5,5 l) i wymieszaniu całości mieszadłem wolnoobrotowym do uzyskania jednolitej konsystencji. Klej jest gotowy do użycia po około 5-10 minutach i ponownym przemieszaniu. Klej należy nakładać tzw. metodą punktowo-krawędziową ilość kleju powinna być każdorazowo tak dobrana, że po dociśnięciu płyty do podłoża powinien on pokryć min. 60 % powierzchni. Płytę z nałożonym klejem należy każdorazowo przyłożyć do ściany w wybranym miejscu i docisnąć (dobić) do podłoża. Boczne krawędzie płyt ocieplających powinny do siebie szczelnie przylegać, a masa klejąca nie powinna między nie wnikać. Płyty należy układać z przewiązaniem zarówno na powierzchni ścian jak i na narożnikach (przewiązanie płyt styropianowych o różnej grubości należy uzupełniać styropianem gr. 2 cm za pomocą kleju STOPTER K-20). Grubość warstwy klejowo powietrznej może przy większych wklęsłościach podłoża wynosić do 25 - 30 mm z jednoczesnym zachowaniem min. 60 % przyklejonej powierzchni netto. Przy większych odchyłkach celowe jest ich niwelowanie poprzez użycie w wymagających tego miejscach styropianu o różnej grubości. Operacja wyrównywania nierówności warstwy izolującej jest bardzo ważną czynnością w technologii ocieplania metodą lekką-mokrą, odpowiedzialną za końcowy efekt zmierzający do uzyskania elewacji gładkiej, bez zagłębień i wypukłości. Czynności późniejsze nie dają zgodnej z technologią skutecznej możliwości poprawienia niestaranności tego etapu prac. 2.1.3. Kołkowanie styropianu i wykonanie uszczelnienia styków styropianu ze stolarką, ślusarką i obróbkami blacharskimi. Należy wykonać dodatkowe mocowanie docieplenia przy pomocy przeznaczonych do tego dybli z tworzywa sztucznego w ilości 4 szt/m2. Dybie osadzić, opierając talerzyki o powierzchnię ocieplenia i zależnie od rodzaju kołka wbijać lub wkręcać trzpienie do oporu. Prawidłowo osadzone dybie nie wystają żadnym fragmentem więcej niż o 1 mm ponad powierzchnię a w przypadku ich zagłębienia w ociepleniu niedopuszczalne jest uszkodzenie struktury styropianu Dodatkowe mocowanie można wykonać po upływie 24 godzin od przyklejenia płyt. Głębokość zakotwienia kołków w warstwie konstrukcyjnej ściany (wykonanej z materiałów pełnych) powinna wynosić min. 5 cm. Wykonać uszczelnienia styków styropianu ze stolarką, ślusarką i obróbkami blacharskimi przy pomocy trwale elastycznej masy SILTON oraz listwy lub sznura dylatacyjnego z pianki PUR. 2.1.4. Wykonanie warstwy zbrojonej. Do wykonania warstwy zbrojonej można przystąpić nie wcześniej niż po trzech dniach od przyklejenia płyty. Warstwa zbrojona na powierzchni styropianu wykonywana jest, jako minimum 3 mm grubości gładź z kleju STOPTER K-20, w którym zostaje zatopiona specjalnie przeznaczona do tego celu atestowana siatka zbrojąca z włókien szklanych. Siatka ta jest zabezpieczona powierzchniowo, poprzez kąpiel ochronną, przed agresywnymi alkaliami zawartymi w masie szpachlowej. Pracę należy rozpoczynać od wymieszania kleju z wodą w sposób identyczny jak do przyklejania styropianu. Przygotowany materiał należy naciągać na ścianę z jednoczesnym formatowaniem jego powierzchni pacą zębatą 10/12 mm w bruzdy. Nałożony klej zachowuje odpowiednią plastyczność przez około 10-30 minut w zależności od temperatury i wilgotności względnej powietrza. Dlatego należy unikać pracy przy bezpośrednim nasłonecznieniu i silnym wietrze. W tak naniesionym kleju należy zatopić i zaszpachlować na gładko siatkę zbrojącą. Poszczególne pasma siatki układać pionowo lub poziomo z zakładem szerokości min. 5 cm. Zakłady siatki nie mogą pokrywać się ze spoinami między płytami styropianowymi. Minimalne otulenie siatki wynosi 1 mm. Niedopuszczalne jest pozostawienie, nawet miejscami siatki bez otulenia. NIE WOLNO wykonywać warstwy zbrojonej metodą zaszpachlowywania klejem uprzednio rozwieszonej na ociepleniu siatki!. Po całkowitym wyschnięciu warstwy zbrojonej, tj. nie wcześniej niż po 2 dniach, można przystąpić do wykonywania podkładu tynkarskiego. Partie budynku szczególnie narażone na uszkodzenia mechaniczne, a więc ściany parteru do wysokości 2 m powyżej terenu oraz ściany przy tarasach i balkonach, powinny być wzmocnione dodatkową warstwą siatki, czyli tzw. warstwą podwójnie zbrojoną. Na narożnikach budynku siatka powinna być wywinięta po 15 cm poza narożnik z każdej strony. Uzyskuje się wówczas podwójne zbrojenie narożników. Przed zatopieniem siatki, na wszystkich narożnikach wypukłych budynku oraz na narożnikach ościeży drzwi należy wkleić aluminiowe listwy narożne. Dokładne wykonanie warstwy zbrojonej jest szczególnie ważne, zarówno ze względów konstrukcyjnych jak i estetycznych. Jeżeli po wygładzeniu pozostaną jakieś nierówności, to należy je zeszlifować, ponieważ ze względu na małą grubość zaprawy tynkarskiej (3mm) mogą uniemożliwić jej prawidłowe wykonanie. 2.1.5. Wykonanie podkładu tynkarskiego CERPLAST. Pod tynki cienkowarstwowe należy wykonać podkład z masy tynkarskiej CERPLAST. Podkład jest materiałem o konsystencji gęstej śmietany. Należy go stosować bez rozcieńczania, w temperaturach od +5°C do +25°C. Nakładać w jednej warstwie, przy pomocy pędzla lub wałka malarskiego. Czas wysychania zależnie od warunków atmosferycznych i wynosi od 4 do 6 godzin. CERPLAST może służyć, jako tymczasowa warstwa ochronna przez okres 6-ciu miesięcy, w sytuacji, gdy np. w skutek niekorzystnych warunków atmosferycznych (zima) nie jest możliwe nałożenie tynków. 2.1.6. Wykonanie warstwy tynkarskiej. Do wykonania wyprawy tynkarskiej należy zastosować tynk mineralny CERMIT DR 20 (kolor biały). Tynki mineralne CERMIT są produkowane w postaci suchej mieszanki pakowanej w papierowe worki po 25 kg. Przygotowanie materiału polega na wsypaniu całej zawartości worka do odmierzonej, każdorazowo tej samej ilości wody (około 5 ÷ 5,2 l) i dokładnym wymieszaniu mieszadłem wolnoobrotowym do jednolitej konsystencji. Materiał jest gotowy do użycia po około 5 - 10 minutach oraz ponownym przemieszaniu. Czynności nakładania i fakturowania zarówno tynków mineralnych, jak i polimerowych przebiegają jednakowo. Mogą być prowadzone w temperaturach od +5°C do +25°C, przy unikaniu bezpośredniego nasłonecznienia, silnego wiatru oraz deszczu. Materiał należy naciągać na podłoże rozprowadzając go równomiernie w cienkiej warstwie przy pomocy pacy stalowej gładkiej. Nadmiar tynku ściągnąć również pacą stalową gładką do warstwy o grubości ziarna. Zdejmowany materiał odkładać do pojemnika roboczego. Po przemieszaniu nadaje się on do dalszego użycia. Wydobycie żądanej struktury tynku odbywa się przy pomocy płaskiej pacy z tworzywa sztucznego poprzez zatarcie świeżo nałożonego materiału. Tynki o strukturze rowkowej należy zacierać ruchami podłużnymi - pionowymi albo poziomymi (zależnie od oczekiwanego rysunku). Czas otwarty pracy (od naciągnięcia do zafakturowania) dla cienkowarstwowych, strukturalnych wypraw tynkarskich jest ograniczony i wynosi z reguły od 5 do 30 minut. Zależy głównie od temperatury powietrza i podłoża, wilgotności, nasłonecznienia oraz wiatru. 2.1.7. Wykonywanie powłoki malarskiej ARKOL S. Do wykonania powłoki malarskiej można przystąpić po ich wyschnięciu wyprawy tynkarskiej nie wcześniej jednak niż po 48 godzinach od jej wykonania. Silikatowy preparat gruntujący, ARKOL SX stosuje się, jako podkład pod farbę silikatową ARKOL S w celu wzmocnienia i wyrównania chłonności podłoża. Jego użycie gwarantuje prawidłowe przygotowanie podłoża. ARKOL SX produkowany jest, jako gotowy do bezpośredniego użycia preparat. Nie wolno łączyć go z innymi materiałami, rozcieńczać ani zagęszczać. Preparat nanosi się na podłoże w postaci nierozcieńczonej, jednokrotnie wałkiem lub pędzlem, jako cienką i równomierną warstwę. Nanoszenie farby ARKOL S należy rozpocząć po wyschnięciu preparatu. Farba silikatową ARKOL S dostarczana jest w gotowej postaci i konsystencji. Nie wolno łączyć jej z innymi materiałami, rozcieńczać ani zagęszczać. Po otwarciu wiaderka jego zawartość należy koniecznie przemieszać w celu wyrównania konsystencji. Farbę można nanosić wałkiem, pędzlem lub metodą natryskową. Należy chronić malowaną powierzchnię przed bezpośrednim nasłonecznieniem, działaniem wiatru i deszczu. Przerwy technologiczne podczas malowania należy z góry zaplanować (np.: w narożnikach i załamaniach budynku, pod rurami spustowymi, na styku kolorów itp.). Czas wysychania farby zależnie od podłoża, temperatury i wilgotności względnej powietrza wynosi od ok. 2 do 6 godzin. Uwaga: Aby uniknąć różnic w odcieniach barw przy zastosowaniu kolorowych farb, należy na jedną powierzchnię nakładać farbę o tej samej dacie produkcji. 2.2. Kolorystyka. Dla malowania tynków przyjęto - wg wzornika kolorów RAL - farby silikatowe pastelowe, z I i II grupy cenowej - dla zasadniczych ścian - kolor Nr RAL 1000, dla pól elewacyjnych - kolory Nr RAL 1024 i RAL 2001, a pasy rozgraniczające w kolorze Nr RAL 8004. Ostateczną kolorystykę elewacji (dobór kolorów wg przyjętego systemu dociepleń) należy uzgodnić z użytkownikiem. 2.3. Stropodachy 2.3.1. Stropodach niewentylowany. Projektuje się wykonanie dodatkowej warstwy izolacji cieplnej w przestrzeni niewentylowane stropodachu z granulatu wełny mineralnej lub włókien celulozowych stabilizowanych związkami boru Ekofiber gr. 12 cm z uwzględnieniem naturalnego osiadania (20%) oraz wentylowanie przestrzeni przez kominki wentylacyjne. Roboty dociepleniowe wykonać w następującej kolejności: a) Oznaczyć miejsca otworów technologicznych b) Wykonać otwory technologiczne nad przestrzenią stropodachu ok. 50 x 50 cm c) Ułożyć warstwę granulatu. Izolację można wykonać przez wdmuchiwanie na sucho (blow in). Jest to metoda uniwersalna i bardzo wydajna, gdyż nie ma przy niej strat. Można nią wykonywać izolacje bezpośrednio z samochodu w trudnodostępnych przestrzeniach odległych do 30 m w pionie i 50 m w poziomie. Przesył powietrzny materiału nie jest uciążliwy dla otoczenia nawet przy docieplaniu zamieszkałych budynków. Do ułożenia izolacji potrzebny jest agregat wdmuchujący, wąż przesyłowy oraz specjalne końcówki natryskowe. Wydajność agregatu wynosi ok. 600kg/h. Materiał jest rozdrabniany i mieszany z powietrzem w agregacie, a następnie podawany wężem przesyłem powietrznym w przygotowane pustki w stropach lub połaciach dachowych. Może być również wysypywany luzem na powierzchni stropodachu wentylowanego lub w przestrzenie w poddaszu nieużytkowym. Zalecane gęstości materiału w warstwie izolacyjnej: połacie dachowe 40 ÷ 50 kg/ m3, stropy płaskie nieużytkowe 30 ÷ 35 kg/ m3. Od strony uskoku nasypać ze stokiem zakrywającym ścianę wyższej części budynku. d) Zamknąć otwory technologiczne oraz osadzić kominki wentylacyjne. e) Uzupełnić pokrycie i wykonać krycie nową warstwą papy termozgrzewalnej wraz z obróbkami 2.3.2. Stropodach pełny. Projektuje się wykonanie dodatkowej warstwy izolacji cieplnej stropodachu przez umocowanie 16 cm, styropianu EPS 100-040 laminowanego jednostronnie papą (styropapa) w technologii BSO z pokryciem papą termozgrzewalną i wykonaniem niezbędnych nowych obróbek blacharskich z blachy ocynk. Roboty dociepleniowe wykonać w następującej kolejności: a) zerwanie starego pokrycia papą b) przygotowanie podłoża - podłoże przeznaczone pod pokrycia papowe muszą spełniać kilka podstawowych wymagań: o Podłoże powinno być równe, co ma decydujące znaczenie na prawidłowy spływ wody, przyczepność papy do podłoża oraz estetykę wykonanego pokrycia; Podłoże powinno być odpowiednio zdylatowane; Podłoże powinno być oczyszczone z kurzu i zanieczyszczeń. Zaleca się również, aby przy obróbkach elementów wystających nad powierzchnię dachu stosować termokliny, ze styropianu oklejonego papą. c) układanie elementów styropapy Płyty styropapy do izolacji termicznej stanowią podłoże pod pokrycie papowe posiadają odpowiednią wytrzymałość i sztywność zapewniającą przeniesienie obciążeń zewnętrznych występujących w czasie użytkowania dachu oraz obciążeń spowodowanych pracami dekarskimi. Przed rozpoczęciem układania płyt należy sprawdzić prawidłowość spadków dachu oraz wykonać wszystkie prace poprzedzające, takie jak: montaż świetlików, wywietrzników, masztów oraz innych elementów ponaddachowych. Podłoże z płyt termoizolacyjnych musi być zabezpieczone przed zawilgoceniem poprzez niezwłoczne ułożenie na nim, co najmniej jednej warstwy papy. d) układanie elementów styropapy e) płyty styropianowe laminowane jednostronnie należy mocować do podłoża za pomocą łączników mechanicznych, względnie przyklejać trwale plastycznym klejem bitumicznym. W przypadku klejenia, w strefie brzegowej i narożnej, płyty należy dodatkowo mocować łącznikami mechanicznymi. f) Płyty laminowane dwustronnie można mocować tak jak płyty laminowane jednostronnie względnie kleić do podłoża stosując lepik asfaltowy na gorąco. g) Płyty styropianowe laminowane papą podkładową służące do kształtowania spadków na dachach płaskich oraz odboje styropianowe mocuje się tak jak płyty laminowane jednostronnie. h) Zakłady na połączeniach płyt należy przyklejać lub zgrzewać do płyt sąsiednich. 2.4. Pokrycie papą termozgrzewalną. 2.4.1 Przygotowanie podłoża. Na podstawie oględzin dachu należy podjąć decyzję o konieczności zerwania starego pokrycia lub jego pozostawieniu celem renowacji. Podłoże musi być uprzednio oczyszczone z brudu, kurzu, porostów, luźno związanych fragmentów podłoża itp. czynników powodujących osłabienie przyczepności warstwy klejącej. Powinno ono charakteryzować się odpowiednią nośnością, dostateczną dla powstania połączenia klejowego z papą. Luźne, słabo przylegające fragmenty należy skuć, a ubytki uzupełnić zaprawą wyrównującą. Podłoże należy przygotować do przyklejenia izolacji najpierw przez oczyszczenie mechaniczne, a następnie przez zagruntowanie roztworem asfaltowym Abizol R. 2.3.2. Pokrycie papą. Wykonać pokrycie - 2 warstwy papy asfaltowej zgrzewalnej, modyfikowanej SBS np. ICOPAL (lub 1 warstwa papy o grubości 4,5 ± 0,2 mm przeznaczonej do wykonywania jednowarstwowych pokryć dachowych na podłożu z drewna i materiałów drewnopochodnych, betonu, materiałów termoizolacyjnych (np. wełna mineralna, styropian) dopuszczonych do stosowania pod bezpośrednie krycie papą oraz na istniejących pokryciach papowych, od wierzchniej strony pokryta jest gruboziarnistą posypką, wzdłuż jednego brzegu wstęgi znajduje się pas masy asfaltowej nie pokryty posypką, zabezpieczony folią z tworzywa sztucznego, spodnia strona pokryta jest folią z tworzywa sztucznego, mocowanie do konstrukcji podłoża mechanicznie za pomocą odpowiednich łączników mechanicznych lub metodą zgrzewania - do produkcji papy stosuje się asfalt modyfikowany SBS, osnowę stanowi włóknina poliestrowa o gramaturze 275 g/m2 wzmocniona włóknami szklanymi), oraz z niezbędnymi obróbkami blacharskimi blachy tytanowo-cynkowej grubości 0,6 mm. Pap asfaltowych (niemodyfikowanych) na osnowie z welonu z włókien szklanych nie należy układać na podłożach z izolacji termicznej. Kilkukrotnie dłuższą gwarancję osiągają papy zgrzewalne produkowane w oparciu o asfalt modyfikowany. Przykładem tych pap do jednowarstwowych pokryć dachowych są papy o handlowych nazwach: MONODACH i MONODACH Ligot, a także MONO 501 P. Modyfikacja asfaltu powoduje, że okres starzenia się pap jest wydłużony i wynosi kilkadziesiąt lat, ponadto pokrycia wykonane z pap modyfikowanych nie podlegają konserwacji przez cały okres użytkowania. Papy modyfikowane elastomerem typu SBS są elastyczne nawet w niskich temperaturach (badanie giętkości wykonywane jest w temperaturze -25°C), dlatego można je układać praktycznie przez cały rok. Przed przystąpieniem do prac należy dokonać pomiarów połaci dachowej, sprawdzić poziomy osadzenia wpustów dachowych, wielkość spadków dachu oraz ilość przerw dylatacyjnych i na tej podstawie precyzyjnie rozplanować rozłożenie poszczególnych pasów papy na powierzchni dachu. Wskazane jest wykonanie podręcznego projektu pokrycia z rozplanowaniem pasów papy szczególnie przy bardziej skomplikowanych kształtach dachu. Dokładne zaplanowanie prac pozwoli na optymalne wykorzystanie materiałów. Prace z użyciem pap asfaltowych zgrzewalnych modyfikowanych SBS, można prowadzić w temperaturze nie niższej niż 0° C. Nie należy prowadzić prac dekarskich w przypadku mokrej powierzchni dachu, jej oblodzenia, podczas opadów atmosferycznych oraz przy silnym wietrze. Roboty dekarskie rozpoczyna się od osadzenia dybli drewnianych, rynhaków i innego oprzyrządowania, a także od wstępnego wykonania obróbek detali dachowych (ogniomurków, kominów, świetlików itp.) z zastosowaniem papy zgrzewalnej podkładowej. Przy małych pochyleniach dachu (do 10%) papy należy układać pasami równoległymi do okapu. Przed ułożeniem papy należy ją rozwinąć w miejscu, w którym będzie zgrzewana, a następnie po przymiarce (z uwzględnieniem zakładu) i ewentualnym koniecznym przycięciu zwinąć ją z dwóch końców do środka. Miejsca zakładów na ułożonym wcześniej pasie papy (z którym łączona będzie rozwijana rolka) należy podgrzać palnikiem i przeciągnąć szpachelką w celu wtopienia posypki na całej szerokości zakładu (12-15 cm). Zasadnicza operacja zgrzewania polega na rozgrzaniu palnikiem podłoża oraz spodniej warstwy papy aż do momentu zauważalnego wypływu asfaltu z jednoczesnym powolnym i równomiernym rozwijaniem rolki. Pracownik wykonuje tę czynność, cofając się przed rozwijaną rolką. Miarą jakości zgrzewu jest wypływ masy asfaltowej o szerokości 0, 5-1, 0 cm na całej długości zgrzewu. W przypadku, gdy wypływ nie pojawi się samoistnie wzdłuż brzegu rolki, należy docisnąć zakład, używając wałka dociskowego z silikonową rolką. Siłę docisku rolki do papy należy tak dobrać, aby pojawił się wypływ masy o żądanej szerokości. Silny wiatr lub zmienna prędkość przesuwania rolki może powodować zbyt duży lub niejednakowej szerokości wypływ masy. Brak wypływu masy asfaltowej świadczy o niefachowym zgrzaniu papy. Arkusze papy należy łączyć ze sobą na zakłady: podłużny 8 lub 10 cm, poprzeczny 12-15 cm. Zakłady powinny być wykonywane zgodnie z kierunkiem spływu wody i zgodnie z kierunkiem najczęściej występujących w okolicy wiatrów. Zakłady należy wykonywać ze szczególną starannością. Po ułożeniu kilku rolek i ich wystudzeniu należy sprawdzić prawidłowość wykonania zgrzewów. Miejsca źle zgrzane należy podgrzać (po uprzednim odchyleniu papy) i ponownie skleić. Wypływy masy asfaltowej można posypać posypką w kolorze pokrycia w celu poprawienia estetyki dachu. Aby uniknąć zgrubień papy na zakładach, zaleca się przycięcie narożników układanych pasów papy leżących na spodzie zakładu pod kątem 45°. 2.5. Zewnętrzna stolarka i ślusarka otworowa. a) okna - wymiana na PCW - współczynnik przenikania okna U 1,50 W/m2*K (profile min. pięciokomorowe, szyby Umax = 1,1 W/m2K). Wymiana wraz z obróbką i malowaniem wewnętrznych ościeży i uszkodzonych powierzchni ścian. Nowe okna zamontować (po skuciu węgarków) w zewnętrznym licu istniejącej ściany). Należy zastosować okna z zachowaniem podziałów i kształtów istniejących i kilku już wymienionych: - jedno-, dwu- i trzydzielne, jedno-, dwu- i trzyrzędowe, z systemem okuć obwodowych z mikrowentylacją, z jednym skrzydłem uchylno-rozwieralnym, okapnik aluminiowy z noskiem kryjącym. uszczelka - system podwójny - umieszczona w skrzydle, nawiewniki automatyczne. Wraz z wymianą okien należy dokonać wymiany parapetów wewnętrznych (kamień prasowany) wraz z obróbką oraz malowaniem wewnętrznych ościeży i uszkodzonych powierzchni ścian. Zewnętrzne parapety wymienić na nowe, odpowiednio szersze, z blachy ocynk.. Nowe drzwi wykonać i zamontować w sposób umożliwiający docieplenie ościeży - grubość docieplenia styropianem EPS 100-040 -gr. 2÷3 cm, ościeża kilku dotychczas wymienionych okien i drzwi docieplić w taki sam sposób. b) stolarka drzwiowa - wymiana - drzwi z ciepłych profili aluminiowych wzmocnionych, współczynnik U 1,50 W/m2*K, samozamykacze z ogranicznikiem rozwarcia, c) zamurowanie części otworów w budynku sali gimnastycznej z ociepleniem i wyprawą elewacyjną jw. d) szklenie - szyby zespolone 4/16/4, Umax.=1,1 W/m2K, w pomieszczeniach lekcyjnych w dolnej części okien zastosować szkło matowe, drzwi szklone od zewnątrz szybą antywłamaniową, od wewnątrz szybą bezpieczną; e) okna w sali gimnastycznej - od strony zewnętrznej szyby samomyjące (szkło ze specjalną powłoką, której działanie można podzielić na dwa etapy: - rozkładanie zanieczyszczeń organicznych - wykorzystując proces fotokatalizy, powłoka reaguje z promieniami ultrafioletowymi naturalnego światła dziennego, rozkładając w ten sposób zanieczyszczenia organiczne oraz zmywanie brudu - druga część procesu ma miejsce, gdy o szkło uderza deszcz lub woda, ponieważ szkło ma powłokę hydrofilową, woda, zamiast kroplami, spływa po powierzchni równą warstwą, zabierając ze sobą zanieczyszczenia - w porównaniu ze zwykłym szkłem wysycha ono bardzo szybko, a woda nie pozostawia po sobie brzydkich zacieków; powłoka działa bez przerwy, brud jest zmywany podczas deszczu). o od strony wewnętrznej szyby bezpieczne, które zapewniają ochronę przed zranieniem wszędzie gdzie ze względu na warunki użytkowania zachodzi niebezpieczeństwo jej stłuczenia, a ludzie znajdują się w zasięgu odprysku odłamków szkła; należy zastosować szyby bezpieczne w klasie P2, w których 2 tafle szkła sklejone są z sobą folią PWB (polowinylbutyralową) lub żywicą w stopniu odpornym na mocne uderzenie piłką. f) w wejściu do łącznika zamontować wiatrołap systemowy z poliwęglanu wielokomorowego (Umax = 1,1 W/m2K), na profilach aluminiowych 3-komorowych, ciepłych, drzwi - profil aluminiowy jw., g) kolorystyka okien standardowa: obustronnie kolor biały h) kolorystyka drzwi - profil aluminiowy jw., kolor: RAL 8004 1. Opis stanu istniejącego Istniejąca instalacja c.o. w budynkach jest wykonana w układzie dwururowym z rozdziałem dolnym. Zasilanie budynku Szkoły przebiega częściowo przez kanał podpodłogowy budynku Internatu. Instalacja wykonana z rur stalowych czarnych łączonych przez spawanie. 2. Charakterystyka robót dotyczących zakresu operacji W modernizowanych budynkach Szkoły projektuje się całkowitą wymianę instalacji centralnego ogrzewania wraz z robotami towarzyszącymi. Dla poszczególnych części obiektu zaprojektowano 3 obiegi grzewcze: I - Szkoła, II - Cześć portowa w budynku Zespołu Żywienia, III - Część kuchenno-rekreacyjna w budynku Zespołu Żywienia. Przewiduje się poprowadzenie niezależnego przyłącza cieplnego do budynku szkoły z pominięciem przejścia przez budynek Internatu. Dodatkowo w budynku szkoły przewidziano rozdział obiegów osobno na szkołę i salę gimnastyczną. Opis rozwiązań projektowych instalacje wewnętrzne z rur stalowych ze szwem o połączeniach spawanych wraz z wykonaniem izolacji termicznych odcinek sieci cieplnej c-o i c.w.u. do budynku szkoły z preizolowanych przewodów rurowych PE-X (ciepla woda rura podwójna c-o rura pojedyncza). odtworzenie nawierzchni boiska (nawierzchnia betonowa) grzejniki płytowe kompaktowe z podłączeniem bocznym. W pomieszczeniach sanitarnych zaprojektowano grzejniki kompaktowe ocynkowane ogniowo wyposażone z zawór powrotny z funkcją odcięcia i spustu. przy grzejnikach przewiduje się zawory termostatyczne wraz z głowicami termostatycznymi z czujnikiem wbudowanym w pomieszczeniach narażonych na dewastację (komunikacja i sanitariaty) z możliwością zabezpieczenia przed kradzieżą instalacje przesyłowe w piwnicy oraz w kanałach iinstalacje przesyłowe w piwnicy oraz w kanałach izolowane termicznie izolacją prefabrykowaną z pianki poliuretanowej w płaszczu PCV wykonanie wyprawek budowlanych w następującym zakresie - po przebiciach i przekuciach zamurowanie i uzupełnienie tynków - we wnękach grzejnikowych i pod grzejnikami montowanymi na ścianach pełna wyprawka wnęki