MODERNIZACJA I DOSTOSOWANIE ZESPOŁU POSZPITALNYCH ZABYTKOWYCH BUDYNKÓW DO POTRZEB PSM I I II STOPNIA W ŻAGANIU - BUDYNEK NR 1 - ETAP II

Opis przedmiotu przetargu: 1. Przedmiotem zamówienia jest realizacja prac modernizacyjnych, dostosowujących wchodzący w skład zespołu poszpitalnych zabytkowych budynków budynek nr 1 do potrzeb PSM I i II stopnia Żaganiu. W 2015 roku będzie prowadzony II etap prac. Szczegółowy opis został zawarty w punkcie 4. 2. W ramach II etapu prac modernizacyjnych (adaptacyjnych) należy wykonać następujące roboty budowlane: 2.1. Wykonanie konstrukcji szybu dźwigowego wraz z zamontowaniem windy Projekt zakłada wykonanie dźwigu osobowego do 500 kg, docelowo czteroprzystankowego, przeznaczonego do przewozu osób niepełnosprawnych. Kabina o wymiarach 1400x1950 mm. Wykonawca zobowiązany jest do sporządzenia projektu warsztatowego i uzgodnienie go w UDT. 2.1.1. Fundament szybu Zaprojektowano pod szyb windowy płytę żelbetową grubości 40 cm z betonu B20 zbrojoną górą i dołem stalą żebrowaną 34GS f12 w postaci siatki o oczkach 12/12 cm. Posadowienie płyty przyjęto 85 cm poniżej posadzki piwnicy. 2.1.2. Szyb windowy. Szyb windowy zaprojektowano w konstrukcji stalowej- słupy z HEA 140, rygle z HEA 140, łączone na śruby. Przewidziano montaż szybu co kondygnację. Belki montażowe - HEA 120, zgodnie z rysunkami konstrukcyjnymi. Szyb wentylowany na zewnątrz, przy czym powierzchnia wentylacji powinna wynosić min. 1% powierzchni przekroju poprzecznego szybu: 1% x 6,23 m2 = 0,0623 m2. Dobrano kanał dla wentylacji grawitacyjnej o średnicy fi 315 zakończony wywietrzakiem cylindrycznym ze stali ocynkowanej lakierowanej na kolor RAL dobrany do koloru spatynowanej blachy miedzianej np. WC s1 wyposażony w okrągłe przyłącze kołnierzowe, nyplowe lub mufowe, przystosowane do znormalizowanych średnic przewodów okrągłych. Przyłącza kołnierzowe s1 wstępnie zabezpieczone farbą antykorozyjną (do ponownego malowania po zakończeniu montażu). Ostateczną kolorystykę należy uzgodnić z WLKZ w Zielonej Górze! Podszybie na całej swojej głębokości - zabezpieczone przed podsączaniem wody oraz przed ewentualnym wyciekiem oleju z zespołów dźwigu hydraulicznego. UWAGA! Podszybie ze względu na prawdopodobną kolizję z istniejącą odsadzką fundamentową ścian zostało wypłycone do 85 cm na co uzyskano wstępną akceptację Urzędu Dozoru Technicznego. W szybie dźwigowym należy zainstalować metalową drabinkę, umożliwiającą zejście do podszybia z poziomu najniższego przystanku przez drzwi szybowe. Dla dźwigów hydraulicznych w nadszybiu zamontować belkę(i) nośną(e) (wg rysunków katalogowych) lub haki dla transportu cylindra i prac konserwacyjnych. Dla dźwigów bez maszynowni w nadszybiu należy wykonać otwory (wg rysunków katalogowych) do zamontowania belki nośnej dźwigu. Jeden z otworów powinien być (na czas montażu) przelotowy. 2.1.3. Maszynownia dźwigu Maszynownię należy wyposażyć w oświetlenie o natężeniu min. 200 lx oraz w co najmniej jedno gniazdo ze stykiem ochronnym. Z instalacji oświetleniowej należy wykonać odczep umożliwiający podłączenie tablicy oświetlenia szybu wyprowadzony obok instalacji zasilającej dźwigu. Do maszynowni należy doprowadzić instalację zasilania dźwigu trójfazową linią 5 przewodową, wyprowadzoną w odległości max 0,5 m od drzwi wejściowych i pozostawić ją z zapasem 3 m. (w przypadku dźwigów bez maszynowni linię zasilającą doprowadzić do otworu drzwiowego najwyższego przystanku i pozostawić z zapasem 2 m). Przekrój linii zasilającej można określić na podstawie tabel, umieszczonych przy konkretnych typach dźwigów. Z instalacji oświetleniowej maszynowni należy wykonać odczep i doprowadzić go z zapasem 2 m do miejsca wyprowadzenia linii zasilającej. Pomieszczenie maszynowni musi być wentylowane z zapewnieniem w nim temperatury w zakresie + 5oo do +30o C. Drzwi do maszynowni o wysokości min. 1,8 m powinny być metalowe lub od wewnątrz obite blachą, otwierane na zewnątrz i zaopatrzone w zamek, który umożliwi ich otwarcie od środka bez użycia klucza. Podłoga maszynowni powinna być wykonana z materiału trudnościeralnego lub pomalowana farbą olejoodporną. Dla dźwigu hydraulicznego należy wykonać w otworze drzwiowym próg o wysokości zapewniającej zatrzymanie ok. 300 litrów oleju w przypadku jego ewentualnego rozlania na posadzce. W ścianie pomiędzy maszynownią a szybem należy wykonać 2 otwory ó 150 mm dla prowadzenia instalacji elektrycznej i węża hydraulicznego na wysokości ok. 900 mm od posadzki. Pod stropem maszynowni należy zamontować dźwigary montażowe (lub haki w stropie) służące do montażu lub wymiany ciężkich zespołów. Ściany szybu i maszynowni powinny być pomalowane białą farbą emulsyjną. W maszynowni dodatkowo wykonać lamperię farbą olejoodporną. Przez szyby i maszynownie nie mogą przebiegać instalacje wodne, kanalizacyjne i inne niezwiązane z pracą dźwigów. Otwory drzwiowe należy wykańczać dopiero po osadzeniu drzwi przystankowych. 2.2. Odgrzybienie i odsolenie ścian budynku Prace odgrzybiania i odsalania ścian budynku należy przeprowadzić zgodnie z Dokumentacją badan stratygraficznych i konserwatorsko technologicznych przeprowadzonych na ścianach, elementach wystroju i wyposażenia budynku XIX wiecznego szpitala Św. Doroty w Żaganiu. Zgodnie z w/w dokumentacją prace mają być wykonane w następujący sposób: 2.2.1. Oczyszczanie lica muru Przed przystąpieniem do wykonywania zabiegu należy przeprowadzić szereg prób oczyszczania, na ich podstawie wybrać metodę (metody) pozwalającą w miarę szybko i skutecznie usunąć zanieczyszczenia oraz nawarstwienia z powierzchni ceglanego lica muru przy zachowaniu postulatu nieuszkadzania (jak najmniejszego szkodzenia) substancji zabytkowej. Ocenę skuteczności zabiegu oraz wybór metody podjąć komisyjnie przy udziale Dyplomowanego Konserwatora Dzieł Sztuki specjalisty w zakresie konserwacji kamienia, elementów i detali architektonicznych. Próby: - oczyszczanie przy wykorzystaniu pary wodnej, wspomaganie oczyszczania środkami powierzchniowo czynnymi, środkami rozpuszczającymi (spulchniającymi) nawarstwienia; - metoda hydrodynamiczna z wykorzystaniem urządzeń czyszczących wodą pod ciśnieniem posiadającymi regulację przepływu wody oraz zmiany kształtu strumienia; - czyszczenie wodą zimną, wodą ciepłą, wspomaganie oczyszczania środkami powierzchniowo czynnymi, środkami rozpuszczającymi (spulchniającymi) nawarstwienia; - metoda strumieniowo ścierna z wykorzystaniem urządzeń czyszczących parą wodną i ścierniwem z możliwością regulacji przepływu powietrza oraz strumienia ścierniwa, dobór ścierniwa pod kątem jego twardości; W trakcie zabiegu należy przewidzieć doczyszczanie punktowe (np. wytwornicą pary), czyszczenie mechaniczne szczególnie zabrudzonych i trudno usuwalnych nawarstwień. 2.2.2. Odsalanie. Na podstawie wyników przeprowadzonych badań należy rozpoznać rozkład soli w murze i w miarę możliwości przewidzieć ich usunięcie z jego powierzchni w miejscach najbardziej zasolonych wykorzystując metodę migracji do rozszerzonego środowiska. (np. okłady z pulpy celulozowej). 2.2.3. Odgrzybianie muru. Decyzję przeprowadzenia tego zabiegu należy podjąć po upewnieniu się co do efektywności stworzonej bariery przeciwwilgociowej murów przyziemia obiektu. Odgrzybianie odłoży budowlanych wykonać preparatem do i suwania pleśni i grzybów, metodą mechaniczną, natryskową. Zabieg wykonywać środkami sprawdzonymi na innych tego typu budowlach oraz przebadanymi pod kątem możliwości stosowania w obiektach zabytkowych. 2.3. Wykonanie prac konserwatorskich elewacji Prace konserwatorskie elewacji budynku należy przeprowadzić zgodnie z Dokumentacją badan stratygraficznych i konserwatorsko technologicznych przeprowadzonych na ścianach, elementach wystroju i wyposażenia budynku XIX wiecznego szpitala Św. Doroty w Żaganiu - TOM I i II. Propozycje programowe dotyczące prac konserwatorsko restauratorskich przy zewnętrznych elewacjach dawnego Szpitala Św. Doroty w Żaganiu: 2.3.1. Części elewacji wykonane w cegle i kamieniu narzutowym 1. Dokumentacja fotograficzna stanu zachowania obiektu przed rozpoczęciem prac remontowych i konserwatorskich. 2. Szczegółowe oględziny muru elewacji w celu dokładnego określenia stanu zachowania, wstępny opis wraz z analizą zakresu i przyczyn zniszczeń. 3. Badania. - rozpoznanie wtórnych przemurowań i uzupełnień lica oraz korony muru; - określenie zagrożeń budowlanych: identyfikacja rys, pęknięć, odspojeń rozpoznanie ich przyczyny oraz propozycja sposobu naprawy; - odsłonięcie w wybranych miejscach fundamentowej partii muru w celu określenia stanu zachowania i doboru odpowiedniej metody izolacji przeciwwilgociowej i przeciwwodnej tej części budowli; - badania materiałoznawcze: badania petrograficzne cegieł - próbki pobrane z wybranych miejsc muru w celu możliwie pełnego rozpoznania materiału użytego do ich wykonania; badania petrograficzne zapraw ze szczególnym zwróceniem uwagi na ich budowę oraz użyte dodatki; - sondaże odkrywkowe wykonane na powierzchni tynku pokrywającego lico blend w celu określenia stratygrafii tynku; - badania mikrokrystaloskopowe składu nawarstwień lub ewentualnych warstw barwnych występujących na powierzchniach wątków ceglanych - wyniki pomocne w doborze metody oczyszczania oraz ewentualnej rekonstrukcji: badania stopnia zasolenia poszczególnych fragmentów muru, określenie stężenia soli ich rodzaju szczególnie w dolnych partiach budowli; badanie stopnia zawilgocenia muru, rozpoznanie przyczyn, propozycje sposobu zabezpieczenia budowli przed wpływem wody podciąganej kapilarnie, wody opadowej; 4. W miejscach zagrożonych zawaleniem wykonanie interwencyjnych napraw budowlanych, zabezpieczenie lub demontaż luźnych i zagrażających odpadnięciem części budowli. Wypełnienie rys oraz spękań muru. 5. Dezynfekcja. W celu wyeliminowania wytworzonych na powierzchni muru nawarstwień o charakterze biologicznym (mchy, glony, porosty) należy przeprowadzić zabieg dezynfekcji preparatem biobójczym. Rośliny wyższe usunąć ręcznie, starając się jak najdokładniej zniszczyć system korzenny. 6. Wzmocnienie strukturalne osłabionych cegieł oraz fug poprzez nasycenie ich preparatami zawierającymi związki krzemoorganiczne nie powodujące powstawania na powierzchni wzmacnianego materiału efektu hydrofobowego. 7. Jeżeli będzie to możliwe, należy wykonać izolację pionową oraz poziomą w dolnej partii muru. technologia zgodna ze standardami budowlanymi uzgodniona z przedstawicielami Wojewódzkiego Urzędu Konserwatora Zabytków). W przyziemiu muru zastosowanie żwirowej obsypki. 8. Jeżeli badania stratygraficzne wykażą wtórny charakter tynków pokrywających lico blend z uwagi na znaczny stopień zasolenia oraz zmian korozyjnych, należy przewidzieć ich całkowitą eliminację. 9. Usunięcie wtórnych uzupełnień niespełniających obecnie swych funkcji ochronnych i estetycznych. Wykucie cementowych fug, usunięcie niewłaściwych wstawek wykonanych z cegieł współczesnych. 10. Oczyszczanie lica muru - przed przystąpieniem do wykonywania zabiegu należy przeprowadzić szereg prób oczyszczania, na ich podstawie wybrać metodę (metody) pozwalającą w miarę szybko i skutecznie usunąć zanieczyszczenia oraz nawarstwienia z powierzchni ceglanego lica muru przy zachowaniu postulatu nieuszkadzania (jak najmniejszego szkodzenia) substancji zabytkowej. Ocenę skuteczności zabiegu oraz wybór metody podjąć komisyjnie przy udziale Dyplomowanego Konserwatora Dzieł Sztuki specjalisty w zakresie konserwacji kamienia, elementów i detali architektonicznych. Próby: - oczyszczanie przy wykorzystaniu pary wodnej, wspomaganie oczyszczania środkami powierzchniowo czynnymi, środkami rozpuszczającymi (spulchniającymi) nawarstwienia; - metoda hydrodynamiczna z wykorzystaniem urządzeń czyszczących wodą pod ciśnieniem posiadającymi regulację przepływu wody oraz zmiany kształtu strumienia; - czyszczenie wodą zimną, wodą ciepłą, wspomaganie oczyszczania środkami powierzchniowo czynnymi, środkami rozpuszczającymi (spulchniającymi) nawarstwienia; - metoda strumieniowo ścierna z wykorzystaniem urządzeń czyszczących parą wodną i ścierniwem z możliwością regulacji przepływu powietrza oraz strumienia ścierniwa, dobór ścierniwa pod kątem jego twardości; W trakcie zabiegu należy przewidzieć doczyszczanie punktowe (np. wytwornicą pary), czyszczenie mechaniczne szczególnie zabrudzonych i trudno usuwalnych nawarstwień. 11. Odsalanie. Na podstawie wyników przeprowadzonych badań należy rozpoznać rozkład soli w murze i w miarę możliwości przewidzieć ich usunięcie z jego powierzchni w miejscach najbardziej zasolonych wykorzystując metodę migracji do rozszerzonego środowiska (np. okłady z pulpy celulozowej). 12. Uzupełnianie ubytków. Większe ubytki wątków ceglanych należy przemurować z zachowaniem zasad konserwatorskich, dobierając cegły, wielkościowo, kolorystycznie oraz fakturalnie zbliżone do uzupełnianego fragmentu muru. Do uzupełniania ubytków w cegłach jak i spoinach należy zastosować zaprawy jak najbardziej zbliżone właściwościami fizyko-mechanicznymi do uzupełnianego materiału: - muszą mieć zbliżoną lub lepszą zdolność transportu wody niż materiał uzupełniany - zbliżone lub niższe właściwości mechaniczne niż materiał uzupełniany - zbliżony współczynnik rozszerzalności cieplnej do materiału uzupełnianego - być zbliżone kolorystycznie i fakturalnie do uzupełnianego fragmentu. Zniszczone ceramiczne detale architektoniczne zdobiące poszczególne partie muru (kolumienki, baldachimy, konsolki, ceglane kształtki) odtworzyć w miarę możliwości w materiale ceramicznym. Kominy należy przemurować w całości z wykorzystaniem możliwie dużej ilości oryginalnego materiału ceramicznego. 13. Scalanie kolorystyczne. W przypadku rażących rozbieżności kolorystycznych poszczególnych fragmentów muru, mogących zakłócać estetykę obiektu należy przewidzieć zabieg scalenia kolorystycznego powierzchni poprzez miejscowe naniesienie odpowiednio przygotowanych farb. (Dobór środków, szczególnie spoiwa farb, powinien być uzależniony od decyzji co do finalnych właściwości fizycznych powierzchni muru, czy będzie ona miała charakter hydrofobowy czy też pozostanie hydrofilna). 14. Hydrofobizacja muru. Decyzję przeprowadzenia tego zabiegu należy podjąć po upewnieniu się co do efektywności stworzonej bariery przeciwwilgociowej murów przyziemia obiektu. Wykonanie hydrofobizacji na murze narażonym na infiltarację wody z ziemi narazi go na zniszczenie. Szczególnie ważne będzie wykonanie zabiegu hydrofobizacji strukturalnej na ceramicznych kształtkach zabezpieczających koronę muru. Przy decyzji o wykonaniu zabiegu hydrofobizacji należy dobrać środki oraz metody zapewniające w miarę głębokie (strukturalne) wprowadzenie roztworu w powierzchnię elewacji. Zabieg wykonywać środkami sprawdzonymi na innych tego typu budowlach oraz przebadanymi pod kątem możliwości stosowania w obiektach zabytkowych. 15. Dokumentacja powykonawcza wg. standardów przyjętych w konserwacji zabytków (w zakresie podanym w Biuletynie Informacyjnym Konserwatorów Dzieł Sztuki,Vol.10 No 2 (37) 1999.) a także standardów budowlanych. 2.3.2. Proponowany program prac dla elementów elewacji wykonanych w kamieniu (piaskowcu) 1. Dokumentacja fotograficzna stanu zachowania obiektu przed rozpoczęciem prac konserwatorskich. 2. Wstępne oczyszczenie powierzchni i dokładne rozpoznanie stanu zachowania elementów wystroju kamieniarskiego elewacji (identyfikacja rys, pęknięć bądź odspojeń, występowania fragmentów nawarstwień malarskich na kamieniach). Zabezpieczenie popękanych i odspajających się fragmentów obiektu (niezbędny będzie demontaż części opracowania kamieniarskiego w zwieńczeniu sterczyn muru kaplicy szpitalnej). 3. Wykonanie badań: petrograficznych, stopnia zasolenia kamienia, warstw barwnych. 4. Dezynfekcja kamieni: do zabiegu proponuje się wykorzystanie preparatu LICHENICIDA 246 firmy Bresciani (1% roztwór w etanolu). 5. Wzmocnienie osłabionych partii kamieni. (jeżeli zajdzie taka potrzeba do wzmocnienia osłabionych partii proponuję wykorzystanie preparatu na bazie żywicy krzemoorganicznej preparat o handlowej nazwie KSE 300 firmy Remmers). 6. Usunięcie uznanych za wtórne nawarstwień pokrywających powierzchnię opracowań kamieniarskich. Metody chemiczne, mechaniczne, strumień gorącego powietrza, strumień pary wodnej. 7. Wzmocnienie i konsolidacja warstw barwnych uznanych za oryginalne, mogących mieć związek z pierwotną aranżacją kolorystyczną kamieniarki. 8. Usunięcie wtórnych, wadliwych zapraw oraz wykonanych rekonstrukcji nie spełniających obecnie swych funkcji ochronnych i estetycznych, usunięcie (jeżeli będzie taka możliwość i zajdzie potrzeba) skorodowanych części wykonanych z żelaza (kotwy, dyble szczególnie żeliwne kwiatony w zwieńczeniu sterczyn muru kaplicy szpitalnej - elementy należy ostrożnie zdemontować i poddać pracom konserwatorskim - postępowanie wg odrębnego programu prac). 9. Oczyszczenie powierzchni kamieni (detali wykonanych w piaskowcu) strumieniem pary wodnej, być może zaistnieje potrzeba zastosowania środków chemicznych wspomagających zabieg oczyszczania, nie wykluczam także użycia metod mechanicznych - skalpele, noże, kamienie ścierne do usuwania zapraw cementowych i trudno usuwalnych nawarstwień oraz zabrudzeń. 10. Odsalanie kamienia oraz wątku ceglanego metodą migracji soli do rozszerzonego środowiska, usuwanie plam po spoiwie olejnym. (przy wykorzystaniu okładów z pulpy celulozowej) 11. Uzupełnianie ubytków, rekonstrukcja rzeźbiarska brakujących fragmentów. Na powierzchni kamieni zaobserwowano występowanie szeregu ubytków oraz drobnych uszkodzeń, proponuję uzupełnić je odpowiednio przygotowaną zaprawą mineralną na bazie piasku szklarskiego oraz białego cementu portlandzkiego marki 350. Do wypełniania fug proponuję wykorzystać zaprawę mineralną na bazie wapna dyspergowanego, produkt o handlowej nazwie Funcosil Kalkspatzenmortel firmy Remmers. Zakres jak i sposób rekonstrukcji zostanie poddany konsultacji na spotkaniach komisyjnych w trakcie prowadzenia prac konserwatorskich. Z uwagi na brak figur ustawionych pierwotnie na kamiennych konsolach zdobiących elewację budynku należałoby podjąć próbę ich rekonstrukcji po dokładnym rozpoznaniu programu ikonograficznego obiektu. 12. Scalanie kolorystyczne.( w przypadku trudno usuwalnych zaplamień mogących pogarszać estetykę obiektu proponuję zastosować metodę scalania kolorystycznego przy wykorzystaniu farb na bazie spoiwa silikatowego firmy Keim). Do scalania kolorystycznego wykonanych uzupełnień proponuję wykorzystać metodę lawowania laserunkową farbą na bazie spoiwa krzemianowego. odpowiednio przygotowanej oraz pigmentów. 13. Dokumentacja powykonawcza. (W zakresie podanym w Biuletynie Informacyjnym Konserwatorów Dzieł Sztuki, Vol. 10 No 2 (37) 1999. 2.3.3. Proponowany program prac konserwatorsko restauratorskich dla elementów i detali architektonicznych odlanych w żeliwie. 1. Zabezpieczenie i demontaż istniejących elementów odlanych w żeliwie (czołganki, żeliwne balustrady, kwiatony wieńczące sterczyny poligonalnej absydy kaplicy szpitalnej). 2. Określenie stanu zachowania zdemontowanych elementów i określenie możliwości ich ponownego montażu po przeprowadzeniu prac konserwatorskich. 3. Oględziny powierzchni żeliwnych elementów w celu ustalenia występowania nawarstwień malarskich mogących mieć związek z pierwotną aranżacją kolorystyczną danego elementu. 4. Oczyszczenie powierzchni metalu z produktów korozji (metoda strumieniowo ścierna). 5. Rekonstrukcja w technice oryginału (jeżeli to możliwe brakujących fragmentów) ewentualnie rekonstrukcja z wykorzystaniem żywic syntetycznych. 6. Odtłuszczenie powierzchni metalowych elementów 7. Odtworzenie brakujących elementów na wzór istniejących i jeżeli to możliwe w technice oryginału (proponuje się także dopuszczenie możliwości wykonania rekonstrukcji elementów w innej technologii jednakże przy założeniu wiernego odtworzenia kształtu, faktury oryginalnych elementów). 8. Zabezpieczenie powierzchni elementów farbami antykorozyjnymi w kolorystyce ustalonej na spotkaniach komisyjnych. 9. Montaż elementów w miejscu pierwotnej ekspozycji. 10. Dokumentacja powykonawcza 2.3.4. Opracowania tynkarskie blend na zewnętrznych elewacjach budynku. 1. Rozpoznanie stanu zachowania istniejących opracowań tynkarskich (po ustawieniu rusztowań). 2. Rozpoznanie stratygrafii opracowań tynkarskich. 3. W zależności od uzyskanych wyników badań stratygraficznych a także określeniu stanu zachowania opracowań tynkarskich podjęcie decyzji co do zakresu oraz sposobu dalszego postępowania z uwzględnieniem ewentualnej, całkowitej wymiany opracowań tynkarskich. 4. W wypadku całkowitej wymiany tynków ich fakturę oraz sposób wykończenia powierzchni należy dostosować do techniki oryginału ustalonej na podstawie przeprowadzonych badań stratygraficznych. 5. Tynki lepiej zachowane należy poddać pracom konserwatorskim. 2.3.5. Metalowe, pozłacane krzyże wieńczące zadaszenie poszczególnych części budynku. 1. Rozpoznanie stanu zachowania elementów zwłaszcza pod kątem sposobu zamontowania a także stopnia skorodowania metalu. 2. Jeżeli zajdzie potrzeba, zdemontowanie elementów, wzmocnienie połączeń, wypełnienie ubytków i pęknięć. 3. Wymiana najbardziej skorodowanych fragmentów, zastąpienie ich materiałem w technice oryginału lub takim którego wygląd będzie bardzo zbliżony do oryginału a równocześnie będzie odporny na warunki atmosferyczne. 4. Oczyszczenie powierzchni z produktów korozji przy zachowaniu warstewki oryginalnej patyny. 5. Uzupełnienie złoceń złotem płatkowym. 6. Zabezpieczenie powierzchni całego elementu powłoką lakierową odporną na UV i warunki atmosferyczne. 2.3.6. Mosiężne okucia, klamki i szyldy. 1. Usunięcie zabrudzeń oraz zwietrzałych lakierów ochronnych ze stopów miedzi 2. Oczyszczenie mechaniczne (wspomagane chemicznym) odwrocia i lica odlewów; metody i środki różne, zależne od rodzaju oczyszczanego podłoża 3. Chemiczna stabilizacja podłoża zabezpieczenie odwroci odlewów antykorozyjną powłoką ochronną. 4. Punktowanie scalające oraz patynowanie zmierzające do bardziej zróżnicowanej walorowo powierzchni autorskiej, celem wydobycia większej plastyki i efektu światłocienia form rzeźbiarskich. 5. Zabezpieczenie lica werniksem ochronnym. 6. Zabezpieczenie całej powierzchni lica metalowych elementów reliefowych przy pomocy pasty z wosku mikrokrystalicznego, lekko wgrzanej, a następnie wypolerowanej. 2.4. Wykonanie instalacji siły i oświetlenia. 2.4.1. Rozdzielnica główna. Rozdzielnica główna budynku nr 1 oznaczana TG zostanie zabudowana w wydzielonym pomieszczeniu na poziomie piwnicy. Rozdzielnica zasilona będzie linią kablową typu 4xYKY 1x240mm układaną w rurze osłonowej pod stropem. W rozdzielnicy należy wykonać główną szynę uziemiającą przyłączając do niej wszystkie metalowe instalacje wchodzące do budynku oraz przewód PEN kabla zasilającego. W rozdzielnicy należy zainstalować ograniczniki przepięć klasy B+C. Obwody z rozdzielnicy wyprowadzić od góry, a zasilanie wprowadzić od dołu. Dobrana została rozdzielnica w obudowie podtynkowej. W rozdzielnicy należy zainstalować zabezpieczenia i sterowanie obwodów odbiorczych. Wyposażenie rozdzielnicy wg. załączonego schematu i widoku gabarytowego. Kabel zasilający oraz wewnętrzne linie zasilające należy wyprowadzić do z rozdzielnicy od góry. Rozdzielnicę należy zabudować w przygotowanym szachcie kablowym. 2.4.2. Rozdzielnice oddziałowe - część Zasilanie odbiorników należy wykonać z rozdzielnic oddziałowych. Projektuje się zainstalowanie po dwie rozdzielnice oddziałowe na każdej kondygnacji oraz rozdzielnice zasilające wydzielone pomieszczenia. Zakres prac obejmuje wykonanie tyko części rozdzielnic w budynku. 2.4.3. Zasilanie dźwigu osobowego. Tablicę dźwigu oznaczaną TD należy zasilić z rozdzielnicy głównej TG, w której dźwignię wyłącznika tablicy TD należy wyprowadzić na elewację i wykonać widoczny opis Główny wyłącznik dźwigu. Tablicę TD należy zainstalować w pomieszczeniu maszynowni. W tablicy należy zainstalować: - zabezpieczenia silnika dźwigu, - zabezpieczenie obwodu oświetlenia szybu windy, - zabezpieczenia gniazd serwisowych w szybie windy. Wszelkie prace należy wykonać zgodnie z branżowym projektem wykonawczym z 2012r Instalacje elektryczne w budynku nr 1 dotyczącym Projektu Adaptacji i Przebudowy Zabytkowych Budynków Poszpitalnych dla Państwowej Szkoły Muzycznej I i II stopnia i. H. Wieniawskiego w Żaganiu. 3. Zakres prac szczegółowo określa dokumentacja projektowo - kosztorysowa, na którą składają się: a) Projekt budowlano - wykonawczy - załącznik nr 1 do specyfikacji istotnych warunków zamówienia, b) Specyfikacje techniczne wykonania i odbioru robót budowlanych - załącznik nr 2 do specyfikacji istotnych warunków zamówienia, c) Kosztorys nakładczy (przedmiar robót) - załącznik nr 3 do specyfikacji istotnych warunków zamówienia. 4. Miejsce realizacji przedmiotu zamówienia: Żagań, ul. Żelazna 1. 5. Wykonawca udzieli Zamawiającemu minimum 36 - miesięcznej gwarancji na zrealizowany (wykonany) przedmiot zamówienia, datą rozpoczęcia okresu gwarancji będzie data podpisania końcowego bezusterkowego protokołu odbioru końcowego, udzielona gwarancja nie wyłącza odpowiedzialności Wykonawcy z tytułu rękojmi za wady przedmiotu umowy wynikającej z przepisów Kodeksu Cywilnego. Ostateczny termin gwarancji zależeć będzie od oferty wybranego Wykonawcy. Zamawiający dopuszcza możliwość terminu gwarancji na zrealizowany przedmiot zamówienia zgodnie z treścią wybranej oferty, co będzie stanowiło element oceny merytorycznej na etapie wyboru najkorzystniejszej oferty - vide kryterium oceny ofert. 6. Termin realizacji zamówienia: od dnia podpisania umowy (około 01.11.2015 roku) do dnia 27.12.2015 roku. 7. Uwagi realizacyjne: a) Wszędzie tam, gdzie w przedmiarze robót występują nazwy materiałów, wyrobów lub nazwy ich producentów Zamawiający dopuszcza zastosowanie technologii, materiałów i wyrobów równoważnych do opisanych o cechach nie gorszych od wymaganych w dokumentacji projektowej lub przedmiarze robót. b) Materiały i urządzenia zastosowane do realizacji przedmiotu zamówienia muszą być nowe, oznakowane znakiem CE/B, posiadać odpowiednie certyfikaty, być wolne od wad i usterek oraz spełniać standardy jakościowe wyrobów dopuszczonych do obrotu i stosowania w budownictwie, określonym w art. 10 ustawy Prawo Budowlane. 8. Warunki finansowe rozliczeń: a) Zamawiający informuje, że rozliczenie nastąpi na podstawie faktur, dopuszcza się fakturowanie etapowe w systemie miesięcznym. b) podstawą wystawienia faktury będzie obustronnie podpisany protokół odbioru robót - częściowy lub końcowy, c) wynagrodzenie będzie płatne przelewem w terminie do 30 dni od daty każdorazowego otrzymania oryginału prawidłowo wystawionej faktury. d) podane w ofercie wynagrodzenie ryczałtowe jest stałe i nie podlega waloryzacji w trakcie obowiązywania umowy. 9. Główne kody CPV: 45.00.00.00-7